| WACHAREE's profileNoIsY NoYPhotosBlogLists |  Tools  Help |
NoIsY NoY"Her world" June 30 อากาศอำมหิตจะเรียนจบอีกห้าอาทิตย์ข้างหน้านี้ แต่แม่และพี่ๆบอกว่าให้หางานทำที่นี่ดีกว่า กับไปก้ไม่มีไรทำ เศรษฐกิจมันตกสะเก็ด หาไปก็ได้เงินเดือนไม่ดี
เลยถามเพื่อนที่นี่ว่า เจ้านายรับสมัครแม่บ้านหรือเมียน้อยป่าว จะได้ไปสมัครแล้วลองทำดู (เหอๆๆๆ แซวเล่นนะ)
เมื่อวานไม่รู้ถนนมันเป็นบ้าอะไรรถติดสุดๆๆ เข้าไปในดาวทาว กะ(อี)จาเรด กว่าจะหลุดกลับมาบ้านได้นี่ เป็นชั่วโมงๆ ครับพี่น้อง
ดิฉันก็เป็นผู้โดยสารที่ดี หลับมาตลอดทาง อากาศก็ร้อนๆๆสุดๆๆ เมืองไทยเราร้อนมากแต่ยังดีที่ไม่แห้ง ที่นี่ร้อนกว่า แถวยังอากาศแห้งสุดๆๆ
แดดแรงมาก แบบดูแล้วเข้าใจอารมณ์ในหนังเลยอ่ะ เวลาผีโดนข้าวสารเสกอ่ะ แล้วปวดแสบปวดร้อนอ่ะ
พูดถึงฝรั่งอีกรอบ ก็เสือกๆเหมือนเราๆนี่แหละ เมื่ออาทิตย์ที่แล้วไปดาวทาว ขับๆไปก้งงว่าทำไมรถติดซะขนาดนี้ สรุปว่า มีรถชนกันข้างทาง แล้วพี่แก
หัวทอง หัวน้ำตาล ทั้งหลายก็ชะลอ ดูกันทุกคัน ติดยาวเป็นกิโล แต่ไม่มีฝรั่งมุงนะ เพราะบนฟรี่เวย์มั้งเลยมุงไม่ได้ก็ขำๆไปอีกแบบ
เล่าเรื่องที่ว่าฝรั่งชอบพูดสรุปกันไปกันมา แต่พูดเรื่องเดียวกันในห้อง ให้จาเรดฟัง มันก็ดั๊นไปนั่งสังเกตในห้องเรียนมัน
มันบอกว่าที่ชั้นบอกนี่จริงๆด้วยว่ะ มันบอกว่าทำให้มันไม่ค่อยอยากยกมือในห้องแล้วอ่ะ เหอๆๆๆๆ
ได้ข่าวว่าเอ็มจะแต่งงานแล้วเหรอ เร็วๆนี้นี่นา
เหอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แซววเล่นนะ เด๋วนังเอ็มฆ่ากู June 27 อาชีพในฝันขอเมาท์นิดนึง วันนี้ไปเติมน้ำมันมา แล้วระหว่างที่เติม (ที่นี่ต้องเติมเอง) เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า นี่เป็นอาชีพในฝันกรูนี่หว่า
จำได้เลย ตอนเด็กๆเวลานั่งรถไปแล้วเข้าป๊มน้ำมัน รู้สึกว่าเด็กปั๊มเท่ห์โคตร เคยป็นป่ะ บอกๆกันหน่อยดิ ว่าอาชีพในฝันแกๆทั้งหลายคืออะไร (ไม่ต้องเขิลหรอก) กูยังอยาเป็นเด็กปั๊มเลย June 25 ได้เวลาอัพเดทเกือบปีแล้วนะเนี่ยที่หยากใย่ ขึ้นสเปซชั้น ไม่ได้อัพเดทข่าว(คาว) ให้ใครฟังเลย
ก็เรื่อยๆว่ะ คือเรื่องมีอยู่กว่า กรู จะเรียนจบจากหุบเขาเหลียงซานแล้วอ่ะ ทำไมมันเร็วแบบนี้หว่า
จำได้ว่าเพิ่งมาเมื่อไม่กี่วันเองนี่นา ยังมองเห็นกวางวิ่งไปวิ่งมาอยู่เลย
นับไปอีกหกอาทิตย์ ชั้นก็จะเซย์บายกะโรงเรียนหุบเขาแล้วเหรอนี่
เมื่อเดือนที่แล้วเป็นอะไรที่ อภิมหายุ่งที่สุดในชีวิตตั้งแต่เรียนมา (ถามไออุ๊กได้) อุ๊กมาอยู่ด้วยกันอาทิตย์นึง
ไม่ได้ไปเที่ยวกับชีเลย มีแต่ไปส่งแล้วนัดเวลาไปรับ เพราะเจ๊ยุ่งจนแทบจะไม่มีเวลาเมาท์
อะไร อะไร เปลี่ยนไปเยอะ ตอนนี้ก็โฉดสนิท กลับไปรบกวนเพื่อนๆ หาผู้ชาย(พูดไทยได้) ไม่อยากมีปัญหาเรื่องภาษาว่ะ
ฝรั่งแหลงกันยากหลาว กิ๊กๆพอได้ แต่จริงจังนี่แหลงกันลำบาก
สิ่งที่เปลี่ยนมากที่สุด คือ หุ่นกูนี่แหละ หรือไม่ก็เครื่องซักผ้าที่นี่มันไม่ดี ซักแล้วเสื้อกางเกงหดหมดเลย ยัดไม่ค่อยลง หลังๆนี้
ที่เรียนเหรอ ก็เรียนมั่วๆมาจนเกือบจะจบ ได้เกรดดีๆห่วยๆปนๆกันไป
และก็ฝรั่งก็เหมือนเดิม ชอบยกมือตอบไร้สาระในคาบ คนแรกพูดเหมือนหนังสือเป๊ะ คนที่สองก็สรุปที่คนแรกพูด คนที่สามก็สรุปที่คนที่สองพูด
แล้วอาจารย์ก็ชมว่าพูดได้ดี (กูละเชื่อเลยฝรั่งนี่อ่ะ) ชอบแข่งกันยกนะเหมือนทำแต้มอ่ะ ใครยกมากกว่า ซึ่งกูแทบจะไม่ยกเลย เพราะกูไม่อยากดูงี่เง่า
พูดวนกันไปวนกันมา คิดไปคิดมาก็ขำดีอ่ะ ฟังฝรั่งวกไปวนมา
อีกเรื่องกูละเบื่อวิชาเซลล์ อาจารย์ทำเป็นบอกงคลาสนี้นะง่ายๆอ่ะ แม่งเกรดออกมาอยากจะบ้าตาย
อาจารย์ทำมาเป็นเทวดาตอนสอนในคาบ แต่จริงๆแล้วคือเดวิลนี่เอง
พูดแล้วเซ็ง ไปดีกว่า มีสอบอีกพร่งนี้
ปล. พรุ่งนี้มีเรียน มาร์เก็ตรีเสริ์ช อาจารย์คนที่สอนชื่อคาเรน พี่แกมีความสามารถพิเศษ เวลาสอนเหมือนเดินแคทวอร์ก มือไม้องเอว บิดไปหมด
แต่ว่า พี่บิ๊กเมาท์ให้ฟังว่าพี่แกนิสัยดี ตัดเกรดไม่ยาก (แต่เวลาไปให้แกอธิบายเค้าก็ดีนะ) แต่กลับมาเป็นเดวิลทีหลังอ่ะดิ
August 31 หน้าเริ่มมีรอยเหี่ยวย่นก่อนวัยอันควรการมาเรียนโรงเรียนหุบเขานี่ สร้างความแก่ชราให้กับตัวเอง พอสมควร เพราะเดี๊ยนแสลนเอง ไม่เช็กโปรแกรมการเรียนให้ดีก่อน ถึงได้รู้ว่าเทอมนี้กูต้องเรียน เก้าวิชาเลยเหรอนี่ โอ้วแม่เจ้า เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน เรียนอะไรกันนักหนา ตอนแรก นึกว่าเรียนโท แล้วจะชิวๆๆมีเวลาว่าง ไปโน่นไปนี่ สรุปว่า การเรียนสัปดาห์ละสี่วันนี่ หนัก เชี่ยๆๆ คือที่นี่มันแบ่งเป็นสองเทอมเล็กในหนึ่งเทอมใหญ่ เรียนเทอมเล็กเจ็ดสัปดาห์ แล้วพักหนึ่งสัปดาห์ (อย่าเรียกว่าพักเลย สรุปว่ามันให้เราไปทำห่าอะไรสักอย่างช่วงนั้นด้วยอ่ะ) แล้วเรียนเทอมเล็กครั้งละห้าวิชา ซึ่งถือว่าหนักเชี่ยๆ เพราะว่ากูต้องปั่นรายงานแบบไม่หนาแต่ต้องหาข้อมูลแน่นปึ๊ก ด้วยภาษาที่ไม่แข็งแรงเพียงพอของกรูเอง ทำให้เวลาอยู่ในห้องพวก หัวทองก็แย่งกันตอบ อย่างกะไม่เคยพูดกันมาก่อน ยิ่งสร้างความกดดันให้หัวดำอย่างแรง บทเรียนที่เค้าสอนไม่ได้ยากไปกว่าเรียนป.ตรีเลยนะ แต่การมีส่วนร่วมในห้องนี่ กูตกแน่ๆๆ แย่งมันพูดไม่ทัน เมื่อวานเซ็งจัดเลยโทรไปปรึกษาพี่บิ๊ก (รุ่นพี่ที่นี่$) พี่บิ๊กถามว่ากี่เปอร์เซนต์คะแนนมีส่วนร่วมพอเราบอกไปพี่บิ๊กบอกช่างมันเหอะ ฮ่าๆๆๆ พี่บิ๊กบอกพี่ก้ไม่ได้มีส่วนร่วมกะเค้าเลย ตอนมาใหม่ๆ ตอนแรกว่าจะสอบให้ได้คะแนนดีๆสักหน่อย แต่ตอนนี้กูเปลี่ยนความคิด เนื่องมาจากให้นิวเพื่อนร๊าก มันบอกว่า แม่งมาเรียนมึงจะเอาอะไรนักหนา ทำชีวิตให้มีหรรษาร่าเริงสมกับความเปรตที่มึงมีหน่อย เลยเริ่มรู้สึกตัวแร่ะ ว่าชั้นเครียดกะชีวิตไปจริงๆด้วยแหละ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จากนี้ไป หนุกแน่ๆๆ แล้วค่อยมาเมาท์ใหม่ เด๋วมีสอบอีก ยังไม่ได้เปิดคลาสเลย คาบแรก ให้กูสอบแล้ว อ่านเกือบทั้งเล่ม (หาใช่จะรู้เรื่องไม่ ศัพท์เทคนิคทั้งนั้น) August 24 วันนี้จะไปค่ายว่ะนี่นึกอยู่ตลอดเวลาว่า จากการจบมาจากโรงเรียนธิดานุเคราะห์ กูได้ลาขาดจากการเข้าค่ายสักที แต่นี่อะไรว่ะ กูมาอยู่โรงเรียนหุบเขาแล้ว ยังให้กูไปเข้าค่ายบนเขาอีก โอ้ว แม่เจ้า แต่อาจจะน่าสนุกก็ได้ว่ะ (เพื่อนกูบอกว่าแล้วแต่ดวงว่ะ ว่าใครจะซวยได้ที่พักห่วยแตก หรือใครจะดวงดี ได้ที่พักอย่างหรู) แล้วกูก็เริ่มรู้ชะตากรรมตัวเองแร่ะ ว่าดวงเคยดีกะชาวบ้านซะที่ไหน ขอฟันธงเลยว่ากูได้ห้องห่วยแน่ๆช่วงนี้จิตตกมาก เพราะมีคนมาทักว่าให้ทำบุญทำทานบ้าง เพราะเบญจเพสแล้ว ซึ่งอยู่ในหุบเขา ทำให้ไม่สะดวกในการไปทำบุญ เลยใช้วิธีสวดมนต์เอา(หลังจากไม่ได้สวดมาตั้งแต่ขึ้นม.หนึ่ง) ก็คิดแค่ว่าถ้าเราไม่ได้คิดร้ายกับคนอื่นก็น่าจะช่วยให้ใจเราสบายแค่นั้นก็น่าจะดีขึ้นนะช่วงนี้คุยกะพี่ฟอร์ดบ่อยมาก จากที่บ่อยอยู่แล้ว ถี่ขึ้นไปอีก (หรือว่าเพราะกูเซ็งจัดด้วยมั้ง) เลยได้คุยกะอี๊ด้วย(แม่พี่ฟอร์ด) ก็ดีนะ คุยกะคนที่ผ่านอะไรกะชีวิตมาเยอะ ก็ได้มองอีกหลายๆมุมดีนะ แล้วพี่แกเลยสอนทำกับข้าวไปในตัว เพราะคุณวัชก็ทำกับข้าวเป็นกะเค้าที่ไหนล่ะ ทำได้นะ แต่รสชาติไม่ได้เรื่องอย่างแรง อี๊เลยสอนวิธีการปรุงรสอ่ะ อันนี้อาจจะเป็นที่รสมือจริงๆนะ ทั้งๆที่ทำตามที่บอกเด๊ะ แต่ไม่ยักกะอร่อย สักพักคงชินในรสมือตัวเองแน่ๆ แหะๆๆๆๆ วันนี้มาบ่นแค่นี้ก่อน ไว้กลับจากค่ายบนเขาจะมาเล่าเพิ่มว่ามีไรเด็ดๆเกิดขึ้นบ้างAugust 16 LiVE & LeARNเมื่อวันที่ชีวิต เดินเข้ามาถึงจุดเปลี่ยน
จนบางครั้งคนเราไม่ทันได้ตระเตรียม.....หัวใจ
ความสุขความทุกข์ ไม่มีใครรู้ว่าจะมาเมื่อไหร่
จะยอมรับความจริงที่เจอได้แค่ไหน
เพราะชีวิตคือชีวิต เมื่อมีเข้ามา ก็มีเลิกไป
มีสุขสม มีผิดหวัง หัวเราะหรือหวั่นไหว เกิดขึ้นได้ทุกวัน
อยู่ที่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมัน เติมความคิดสติเราให้ทัน
อยู่กะสิ่งที่มี ไม่ใช่สิ่งที่ฝัน และทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด
สุขก็เตรียมไว้ ว่าความทุกข์ คงตามมาอีกไม่ไกล
จะได้รับความจริงเมื่อต้องเจ็บปวดไว้ ฮื๊อ ฮือ+++++
.........สิ่งที่คนเราชอบมองที่สุด คือมองว่าปัญหาที่ตัวเองเผชิญเป็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุดในโลกใบนี้แล้ว แต่น้อยคนนักที่จะมองในมุมกลับกันว่า คนรอบข้างเราหรือคนที่เราไม่รู้จัก เค้ามีปัญหาหนักกว่าเรามากแค่ไหน ตอนฟังและรู้จักเพลงนี้ครั้งแรก เพราะนังตู่นี่แหละที่บอกมาว่าเพราะมาก ฟังแล้วได้อะไรเยอะจากน้ำเสียงคนร้อง (ป้ากมลา) จากที่เคยดูสัมภาษณ์แกบอกว่าที่แกร้องเพลงนี้ได้อย่างลึกซึ้ง เพราะแกผ่านอะไรในชีวิตมาเยอะ จนแกรู้ว่าทุกอย่างมีทางออก เพียงแต่มีสติ กับทุกสิ่งที่เราทำ เราก็คิดต่อยอดว่าเราเองแต่ละคนก็แค่มนุษย์ตัวเล็กๆนิดเดียวจะมีอะไรกันนักหนากะชีวิต เราอาจจะเคยทำผิดพลาดในชีวิตไปบ้างหลายๆอย่าง หรืออาจจะผ่านช่วงเวลาวิกฤตมาเยอะแยะมากมาย แต่นั่นคืออะไรล่ะ คือบทเรียนของชีวิตที่เราต้องเรียนรู้มันไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีวันจบ เพราะชีวิตคือชีวิตนี่เอง ไม่มีวันเรียนจบหรอก แต่เราจะให้แก้ไขสิ่งที่ทำผิดพลาดไปมันคงทำไม่ได้ ถ้าสิ่งนั้นมันผ่านมาแล้ว ทำได้แค่ยอมรับกะสิ่งที่เกิดขึ้น และจะไม่ทำให้เกิดขึ้นอีก .............. August 05 แดนซ์กระจายด้วยความเมาเรื่องมันมีอยู่ว่า เมื่อวานเป็นคืนวันศุกร์ คุณวัชแอนด์เดอะแก๊งค์ และเพื่อนร่วมคลาสได้ไปแดนซ์กระจายกันมา ตามคำแนะนำของเพื่อนปิ๋มนั่นเอง เราไปกันประมาณเกินยี่สิบคน โดยประมาณ มีเด็กนอกสังกัดคือพี่นิวกะเจ้าแนตตี้ (ผู้ชาย) เด็ก เอสซีไปกะเราด้วย แบบโดนบังคับไปแบบไม่ค่อยเต็มใจด้วยน้ำเสียงอำมหิตของข้าพเจ้าเอง พี่นิวบอกว่าที่ไม่อยากไปเพราะกลัวว่าไปแล้วต้องกลับตอนเลิกทุกที เพราะติดพัน พอก้าวเข้าไปแรกๆ ทุกคนยังเกร็งๆไม่กล้าเต้นแดนซ์กันมากนะ และรอๆเพื่อนนานาชาติรวมญาติทั้งหลายมากันก่อน พอกลุ่มเราเริ่มใหญ่ขึ้น แอลกอฮลล์เข้าปากมากขึ้น ท่าทางเราก็พลิ้วไหวกันยิ่งขึ้น โดยเฉพาะยัยขวัญ น้องนุชสุดท้องประจำกลุ่มนี่เอง น้องขวัญคนสวยของเราเริ่มกรึ่มๆจนเกือบเมาเธอก็แดนซ์ได้ใจทุกคนไปครองและดิฮั้นก็ต้องแดนซ์จนฟลอร์จะพังไปด้วย เพราะต้องคอยเป็นดูว่าชีโอเครึป่าว และหลังจากนั้นชั้นก็เริ่มที่จะเมา เต้นจนเพื่อนคงงงว่าอีบ้านี่ มันตายอดตายอยากหรือว่าเก็บกดอะไรมารึป่าว ก็คนเพิ่งได้ออกจากดอยมานี่หว่า เลยต้องใช้ชิวิตให้คุ้นก่อน แลสักพักใหญ่ๆเริ่มที่จะส่างเหงื่อไหลไคลย้อยกัน แล้วก็บาร์ใกล้เลิก จึงแยกย้ายกัน กลับบ้าน และก่อนกลับก็โรคจิตเหมือนเดิม เมาแล้วอันธพาลปากเสียเหมือนเดิมเด๊ะแถมมีอารมณ์ประสาทหน้างอเหมือนเดิม จนไอปิ๋มงง ถามว่าเจ๊เป็นไรว่ะ โกรธไรชั้นป่าวนี่อ่ะ ฮ่าๆๆๆ อ้อ อีกเรื่องที่ต้องเมาท์คือ ตอนนี้ชั้นตั้งเป้าไว้แล้วว่าจะลดน้ำหนักด้วย เพราะพอมีคนมาเห็นรูปทุกคนบอกว่า วัชเอ๊ยยยย ทำไมอ้วนเอี้ยแบบนี้ แต่ก่อนมึงสลิมกว่านี้มากเลยนะ ลดน้ำหนักซะเถิด หน้ามันบานจนจะเต็มกล้องอยู่แล้วเวลาถ่ายรูปกะเพื่อนๆ พี่นิวเลยบอกว่าภายในสามเดือน ถ้าลดน้ำหนักได้เหลือ ห้าสิบห้า จะพาไปกินอะไรก็ได้ที่เราอยากกิน โฮะๆๆๆ โกลกูจะสำเร็จป่าวว่ะ$ แต่คิดว่าน่าจะได้กินข้าวฟรีแน่ๆๆ เหอๆๆๆ
 |
|
||||
|
|
