นี่นึกอยู่ตลอดเวลาว่า จากการจบมาจากโรงเรียนธิดานุเคราะห์ กูได้ลาขาดจากการเข้าค่ายสักที แต่นี่อะไรว่ะ กูมาอยู่โรงเรียนหุบเขาแล้ว ยังให้กูไปเข้าค่ายบนเขาอีก โอ้ว แม่เจ้า แต่อาจจะน่าสนุกก็ได้ว่ะ (เพื่อนกูบอกว่าแล้วแต่ดวงว่ะ ว่าใครจะซวยได้ที่พักห่วยแตก หรือใครจะดวงดี ได้ที่พักอย่างหรู) แล้วกูก็เริ่มรู้ชะตากรรมตัวเองแร่ะ ว่าดวงเคยดีกะชาวบ้านซะที่ไหน ขอฟันธงเลยว่ากูได้ห้องห่วยแน่ๆ

ช่วงนี้จิตตกมาก เพราะมีคนมาทักว่าให้ทำบุญทำทานบ้าง เพราะเบญจเพสแล้ว ซึ่งอยู่ในหุบเขา ทำให้ไม่สะดวกในการไปทำบุญ เลยใช้วิธีสวดมนต์เอา(หลังจากไม่ได้สวดมาตั้งแต่ขึ้นม.หนึ่ง) ก็คิดแค่ว่าถ้าเราไม่ได้คิดร้ายกับคนอื่นก็น่าจะช่วยให้ใจเราสบายแค่นั้นก็น่าจะดีขึ้นนะ

ช่วงนี้คุยกะพี่ฟอร์ดบ่อยมาก จากที่บ่อยอยู่แล้ว ถี่ขึ้นไปอีก (หรือว่าเพราะกูเซ็งจัดด้วยมั้ง) เลยได้คุยกะอี๊ด้วย(แม่พี่ฟอร์ด) ก็ดีนะ คุยกะคนที่ผ่านอะไรกะชีวิตมาเยอะ ก็ได้มองอีกหลายๆมุมดีนะ แล้วพี่แกเลยสอนทำกับข้าวไปในตัว เพราะคุณวัชก็ทำกับข้าวเป็นกะเค้าที่ไหนล่ะ ทำได้นะ แต่รสชาติไม่ได้เรื่องอย่างแรง อี๊เลยสอนวิธีการปรุงรสอ่ะ   อันนี้อาจจะเป็นที่รสมือจริงๆนะ ทั้งๆที่ทำตามที่บอกเด๊ะ แต่ไม่ยักกะอร่อย สักพักคงชินในรสมือตัวเองแน่ๆ แหะๆๆๆๆ วันนี้มาบ่นแค่นี้ก่อน ไว้กลับจากค่ายบนเขาจะมาเล่าเพิ่มว่ามีไรเด็ดๆเกิดขึ้นบ้าง

ตามคำเรียกร้องขอไอเอี้ยนิว ที่ว่าให้อัพเดทบล็อกได้แล้ว นั่งคิดสักพัก จะเขียนเรื่องไรดีว่ะ ตอนนี้ ชีวิตก็ไม่มีอะไรคึกคักเป็นพิเศษ ยังคงขึ้นๆล่องๆ กทม กับ บ้านนานอก อยู่เรื่อยๆ

คิดไปคิดมาเรื่องที่พิเศษตอนนี้คือการเป็นแม่ค้าจำเป็น จนกลายมาเป็นแม่ค้าเต็มตัว จากที่นังตู่ชะนี เคยเมาท์ช้านไว้ว่าไปเฝ้าแผง(ขายปลา)ของพระมารดาอยู่เนืองๆ ซึ่งตอนนี้ช้านมีแผงโฮโซ เป็นของตนเอง ขายเสื้อยืดปนๆกะสายเดี่ยวสุดสวยราคาแสนจะถูกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ห้าสิบบาทเท่านั้น การขายครั้งแรก ไปกะพี่ฟอร์ด และมีนังตู่ตามไปสมทบ แถวหลังชินสาม กรูดันสแลนไปตั้งแต่ เก้าโมงเช้า นั่งหง่าวๆแล้วหง่าวอีก ไปตบแมงวันกะยุงอยู่พักใหญ่ๆ สิบเอ็ดโมงครึ่งนังตู่ตามมา ก็ยังเงียบอยู่เช่นเดิม จนนึกว่าจะขายไม่ได้สักตัวแล้น ไปๆมาๆ เวลาพีกทามมาถึง เที่ยงครึ่ง (ต้องเที่ยงครึ่งเท่านั้น) ลูกค้ากรูกันเข้ามา พร้อมกับเสียงตะโกนของกรูนี่แหละ ว่าเสื้อยืดใส่เล่นๆๆ สองตัวร้อย เรียงคิวกันเข้ามาเลย พี่ฟอร์ดบอกว่าได้ยินไปทั้งซอย แม่พี่ฟอร์ดมาแอบดู บอกว่าเสียงวัชดังมากกกกกกกกกก  สรุปไปว่าวันแรก ปิดร้านเวลาบ่ายโมงสี่สิบห้านาที สรุปยอดขายไปที่ห้าสิบสองตัว คุ้มค่ากะการนั่งตบแมงวัน หลังจากนั้นเราก็เริ่มตะลอนทัวร์กันไปหาดใหญ่ (ผู้ชายไปด้วย) คราวนี้เราไปเปิดการขายที่หน้าแผงขายปลา ของพระมารดา (ขายแบบเงียบๆ วางไว้อย่างเีดียว) ยอดขายเป็นไปได้สวย โดยไม่ต้องเจ็บคอ เฉลี่ยออกวันละสิบตัว แต่เราคิดกันไว้ว่ามันยังไม่คุ้ม เราเลยเดินสายต่อ ไปที่ตลาดหาดใหญ่ใน โดยเจ้าถิ่น นางสาวศศิกานต์ งามสนะ หรือนังเอ็มเป็นผู้พาข้าพเจ้าเข้าไปตะโกนลั่นตลาด ว่าสองตัวร้อยสี่สิบๆๆๆ (โก่งราคาที่สุด เหอๆๆๆ) สรุปว่าเราก็ขายกันไม่ได้ในช่วงเวลาแรกอีกเหมือนเดิม เพราะอีตาฟอร์ดเล่นมากดกริ่งบ้านเราตั้งแต่ ตีห้า เรียกเรากะจุกไปขายของ (พี่แกคงสับสนนึกว่าเป็นกทม ต้องเดินทางล่วงหน้า หนึ่งชั่วโมง)แปลกมั่กๆๆ ที่พี่เลี้ยงไม่ได้แสดงรังสีอำมหิตตอนลงไปเปิดประตู หลังจากนั้น ก็โดนนังเอ็มแผ่รังสีอำมหิต บอกว่ามาปลุกกูแต่เช้า ไปหาไรกินกันก่อน แล้วค่อยมาใหม่ เหอๆๆ เราสามคนเลยระเห็ดไปนั่้งกินบะหมี่ศิริวัตน์ (เวิร์กมากๆๆ เจ๊รับรอง) เราไปเปิดตลาดตอนเจ็ดโมงเช้า แล้วก็ความเงียบเหงาหดหูเข้ามาสู่เราสามคน กรู จุก และก็เอ็ม ร้านอื่นครึกครื้น มีขายเสื้อตัว ห้าบาท (กรูละงงได้กำไรมาจากไหนว่ะ ห้าบาทนี่อ่ะ) แต่หลังจากที่การแหกปากของเราดังขึ้น ร้านเราก็กลับมาคึกคัก กะลูกค้าที่ขยันต่อ ๆๆๆๆ ให้แม่ค้าอย่างเราๆๆ ต่อเหลือยี่สิบบาท กรูจะได้อะไรเนี่ยยยยยยยยย ไว้มาเมาท์ใหม่ ไปกินข้าวก่อน หิวมั่กๆ