นี่นึกอยู่ตลอดเวลาว่า จากการจบมาจากโรงเรียนธิดานุเคราะห์ กูได้ลาขาดจากการเข้าค่ายสักที แต่นี่อะไรว่ะ กูมาอยู่โรงเรียนหุบเขาแล้ว ยังให้กูไปเข้าค่ายบนเขาอีก โอ้ว แม่เจ้า แต่อาจจะน่าสนุกก็ได้ว่ะ (เพื่อนกูบอกว่าแล้วแต่ดวงว่ะ ว่าใครจะซวยได้ที่พักห่วยแตก หรือใครจะดวงดี ได้ที่พักอย่างหรู) แล้วกูก็เริ่มรู้ชะตากรรมตัวเองแร่ะ ว่าดวงเคยดีกะชาวบ้านซะที่ไหน ขอฟันธงเลยว่ากูได้ห้องห่วยแน่ๆ

ช่วงนี้จิตตกมาก เพราะมีคนมาทักว่าให้ทำบุญทำทานบ้าง เพราะเบญจเพสแล้ว ซึ่งอยู่ในหุบเขา ทำให้ไม่สะดวกในการไปทำบุญ เลยใช้วิธีสวดมนต์เอา(หลังจากไม่ได้สวดมาตั้งแต่ขึ้นม.หนึ่ง) ก็คิดแค่ว่าถ้าเราไม่ได้คิดร้ายกับคนอื่นก็น่าจะช่วยให้ใจเราสบายแค่นั้นก็น่าจะดีขึ้นนะ

ช่วงนี้คุยกะพี่ฟอร์ดบ่อยมาก จากที่บ่อยอยู่แล้ว ถี่ขึ้นไปอีก (หรือว่าเพราะกูเซ็งจัดด้วยมั้ง) เลยได้คุยกะอี๊ด้วย(แม่พี่ฟอร์ด) ก็ดีนะ คุยกะคนที่ผ่านอะไรกะชีวิตมาเยอะ ก็ได้มองอีกหลายๆมุมดีนะ แล้วพี่แกเลยสอนทำกับข้าวไปในตัว เพราะคุณวัชก็ทำกับข้าวเป็นกะเค้าที่ไหนล่ะ ทำได้นะ แต่รสชาติไม่ได้เรื่องอย่างแรง อี๊เลยสอนวิธีการปรุงรสอ่ะ   อันนี้อาจจะเป็นที่รสมือจริงๆนะ ทั้งๆที่ทำตามที่บอกเด๊ะ แต่ไม่ยักกะอร่อย สักพักคงชินในรสมือตัวเองแน่ๆ แหะๆๆๆๆ วันนี้มาบ่นแค่นี้ก่อน ไว้กลับจากค่ายบนเขาจะมาเล่าเพิ่มว่ามีไรเด็ดๆเกิดขึ้นบ้าง