เรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนนี้สาวบ้านนอกได้มาเรียนต่อที่เมืองนอก ก่อนมาคุณจอยเพื่อนเลิฟได้บอกไว้แล้วว่าอยู่เมืองนี้ถ้าไม่ม่รถก็เหมือนมึงไม่มีขาเลยอ่ะ เพราะไปไหนไม่ได้ ซึ่งก็คือเรื่องจริงนี่เอง วันแรกทุกอย่างก็ยังโอเคอยู่ จากการที่ก่อนมา ได้ทำสวยไม่อยากมาอยู่เป็นสองสามวัน พอมาถึงเครื่องบินแตะสนามบินปั๊บ โอ้วมายก๊อด(ขอใช้นิดนึงตามแบบสาวมะกัน) สร้อยที่พระมารดาให้มาใส่ติดตัวนานมากแล้ว หายไปไหนว่ะ อันดับแรกคิดก่อนเลยว่า คนข้างๆจะขโมยของกรูตอนกรูหลับป่าวหว่า เพราะคนข้างๆ ชวนชั้นเมาท์อยู่นั่นแหละ ไม่ให้ชั้นนอน พอชั้นตาแข็งตัวเองดันหลับ (คนนี้เจ๊ไม่ได้อ่อยนะ เพราะแก่มากแล้ว) แต่ก็คิดว่าใครจะเอาไปว่ะสร้อยดำๆเส้นนึง ห้อยหยกเจ้าแม่อยู่ สรุปเลยอ๋อ เพราะคุณพี่สาวคนดีให้พระมาองค์นึงก่อนออกจากบ้าน แล้วคงติดตะขอไม่แน่น เลยหลุดไป แต่พระมารดาบอกว่าถือว่าฟาดเคราะห์ไป (ลูกอยู่ไกล เจ๊เลยไม่บ่นเรื่องของหาย ถ้าอยู่ใกล้โดนเป็นชุดแน่ๆเลยชั้น)  พอมาถึง ก็เข็นรถออกมาด้วยใบหน้าอันแสนจะบูดเป็นตูด แถมเจ้ากรรมไม่เคยรู้จักกะคนที่จะมารับมาก่อนเลย รูปพี่นิวก็ไม่ได้หยิบมา แม่เจ้า เอาไงดีว่ะนี่ สรุปว่า พี่แกตะโกนเรียก เราก็แว่บไปเห็น(คนอื่น) ที่คิดว่าใช้ ก็งง เรียกกรูแล้วทำไมไม่เข้ามาว่ะ สรุปว่าคนที่เรียกเป็นอีกคน แป่ววววววววววววววววว ชั้นก็หน้าแตกตามระเบียบ มาถึงโรงแรมที่คุณพี่ จองให้เป็นโรงแรมคนจีน ด้วยใบหน้าละม้ายคล้ายฝรั่งของเราจึงมีแต่คนทักด้วยภาษาไชนีส ชั้นเลยเซ็งเหลือเกินที่จะตอบกว่า กรูคนไทยจะทักไรนักหนา จีนชั้นก็พูดไม่ได้ เวงจริงๆๆๆ  

 

ตอนนี้มาถึงช็อตเด็ดที่ช็อกชั้นจริงๆ คือการได้มาเอากุญแจห้องพัก กะพี่นิว โอ้วแม่เจ้า ระหว่างทางที่นั่งรถมา นึกว่าชั้นนั่งอยู่บนถนนเพชรเกษม ทางไประนองชุมพร ทำไม ภูเขากะทะเลที่ฝาหรั่งบอกว่าสวยนักสวยหนา ช่างคล้ายกะหาดสมิหลา บ้านเฮา แม่เจ้า แล้วทำไมพี่นิวไม่มีท่าทีว่าจะจอดรถสักทีว่ะ ไกลมากกกกกกกกกกกกก สรุปว่า โรงเรียนที่ดิฮั้นจะมาทิ้งตัวอยู่และเรียนเป็นเวลาอย่างน้อยหนึ่งปีนี่ คือที่นี่เองเหรอ หุบเขาเหลียงซานนี่เอง (นึกในใจตายๆแน่ๆเลยกู สมัครผิดที่ป่าวว่ะ) หลังจากตั้งสติได้ หันไปถามพี่นิวว่า ถ้าย้ายมหาลัยนี่ต้องทำเรื่องไงบ้างเหรอ พี่นิวก็ไม่ได้บอกว่าดีหรือไม่ดีก็แค่พี่แกกดโทรศัพท์หาเพ่อนว่าโปรแกรมที่เพื่อนเขาเรียนอีกหมาลัยนึงอ่ะ เปิดรับอยู่รึป่าว หุหุหุ เรื่องๆวุ่นเพิ่งเริ่มต้นได้เพียงสองวัน แล้วข้าพเจ้าจะมาเล่าประสบการณ์นอกเมือง หนึ่งปีนี้อย่างต่อเนื่องในบล็อกเล็กๆๆ ของชั้นนี่แหละ  อย่าลืมติดตามกันด้วย ไม่งั้นมีเคือง อิอิอิ ล้อเล่นจ้า คิดถึงทุกคนนะ จากนักเรียนประจำเขาเหลียงซาน