| WACHAREE's profileNoIsY NoYPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
September 11 คิดถึงใครบางคน หม่ามี๊เคยบอกไว้ว่า เรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ณ ช่วงเวลานั้น สุดท้ายเมื่อเราโตขึ้นเราก็จะมองมันเป็นแค่โมเมนต์เล็กๆในชีวิต แล้วอาจจะหัวเราะให้กับเรื่องที่เราเคยเศร้ามากๆเลยก็ได้ ซึ่งเราคิดว่าเรารู้อารมณ์ตรงนั้นแล้วนะ เมื่อสี่เดือนที่ผ่านมา เคยมองว่าเรื่องที่เพิ่งจบไปเป็นเรื่องใหญ่โตมาก เศร้าสร้อยกะชีวิตมาก พยายามหาคำตอบให้กับชีวิตมากๆๆ ว่าผิดพลาดตรงไหน หรือว่าเหตุกะผลมันคืออะไรกันแน่ พยายามประชดชีวิตแบบเงียบๆ โดยที่ภายนอกพยายามยิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และคิดว่าสักวันต้องได้กลับคืนมา ทั้งๆที่รู้ว่ายังไงความรู้สึกก็ไม่เหมือนเดิม ความจริงคือตัวเราเองนั่นแหละที่ไม่ยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้น คนเรานะ ถ้ายอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ คำว่า "ทำใจได้" ก็จะไม่ยากเลยนะ
มาวันนี้บอกได้เลยว่า ต้องขอบใจนะที่เกิดเรื่องราวต่างๆนั้นขึ้นมา ทำให้เราเริ่มที่จะหันมองจุดบกพร่องของตัวเองชัดขึ้นและแสดงความรักกับคนรอบข้างโดยเฉพาะคนในครอบครัวมากขึ้น
ถ้าไม่เกิดเรื่องนี้ คงไม่ได้ยินจากป๋า เลยว่า เรื่องมันนิดเดียวเองนะลูก ป๋ารักลูกและอยู่กับลูกตรงนี้นะ
ถ้าไม่เกิดเรื่องนี้ คงไม่ได้ยินจากมี๊ เลยว่า มันเป็นแค่โมเมนต์เล็กนะลูก ถ้าผ่านไปได้ เราจะยิ้มกับชีวิตมากขึ้น
ถ้าไม่เกิดเรื่องนี้ คงไม่ได้เห็นพี่เราเสียน้ำตา แล้วบอกว่าปล่อยมันไปเหอะ (และเสียเงิน สามพันกว่า ค่าเครื่องบิน ฮ่าๆๆๆ)
ถ้าไม่เกิดเรื่องนี้ คงไม่ได้ยินพี่คนที่สองถามว่า เป็นไงบ้าง ดีขึ้นรึยัง
ถ้าไม่เกิดเรื่องนี้ คงไม่ได้ยินจากจุกว่า เอาน่าเด๋วก็ผ่านไปได้ เรื่องนิดเดียวเอง เธอสวยอยู่แล้ว (เกี่ยวกันมั้ยเนี่ย)
ถ้าไม่เกิดเรื่องนี้ คงไม่ได้ยินจากครูวีรภาว่า กลับมาหาอ้อมอกครูนะลูก
แปลกมั้ยค่ะ ที่ทำไมคนรอบข้างตัวคุณดีมากมายกะคุณขนาดนี้แต่คุณเพิ่งมามองเห็นเมื่อคุณได้ผ่านเรื่องอะไรแย่ๆๆมา หรือเพราะว่าเพิ่งมาใส่ใจกะสิ่งที่คนรอบข้างทำเพื่อเรากันแน่
ที่ลืมไม่ได้เลย คืออีกสามคนที่รักมากๆๆเหมือนกัน เพราะทั้งสามคนต้องมานั่งฟังเราบ่นพรรณนาผ่านทางโทรศัพท์ ร้องไห้บ้าบอ หรือว่าผ่านเอ็มเอสเอน คือ คนแรกเพื่อนยากไอเชี่ยนิว ที่รู้เรื่องคนแรก โทรมาไม่รู้กี่หน แล้วบอกเราว่ากูเป็นห่วง เลยโทรมา มีอะไรโทรมาได้ตลอดนะ ไอ้เราก็โทรไปเลยตีสาม ตี่สี่ ตี่ห้า อยู่สองสามวันอ่ะ ร้องไห้บ้าบอกะไอนิวไม่รู้เท่าไหร่ คนที่สองคือ ไอเอ็ม เพื่อนที่เห็นหน้าป่องๆกันมาตั้งแต่อนุบาล คนที่สามารถเล่าอะไรก็ได้ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิต ขอบใจจริงๆนะ คนสุดท้าย แม้เธอจะอยู่ไกลหน่อย แต่กำลังใจจากเธอนี่ดีจริงๆ นังย่อง ดูโอ มหากาฬ ขอบใจสำหรับคำปลอบบใจที่มีค่ามากๆ กะแผนการบ้าบอที่คิดกันแล้วทำให้เราหัวเราะได้ รักมากนะ
ยังไม่จบ ยังมีอีกคนนึงที่ทำให้เรื่องนี้จบไม่ได้ ถ้าไม่ได้พูดถึง พ่อหมีไง คนที่เมื่อสามเดือนก่อนเราเป็นแค่คนแปลกหน้า และหน้าแปลกของทั้งคู่ คนที่เรื่องราวนัดบอดเกิดขึ้นมาได้ เพราะความบ้าบิ่นของทั้งสองฝ่าย คนที่ยืนเกาศีรษะหน้ารถไฟฟ้าใต้ดินสาขาอโศก กะผู้หญิงบ้าบอคนนึงที่หอบข้าวของเยอะมาก แล้วต่างฝ่ายต่างไม่เคยเจอกันมาก่อน เรื่องราวขำๆ เคล้าน้ำตาจึงเกิดขึ้น ไว้จะมาเล่าให้ฟังกันต่อคราวหน้านะ Comments (3)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://wachywach.spaces.live.com/blog/cns!F6E70D6447AA0A7B!106.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
