เรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนนี้สาวบ้านนอกได้มาเรียนต่อที่เมืองนอก ก่อนมาคุณจอยเพื่อนเลิฟได้บอกไว้แล้วว่าอยู่เมืองนี้ถ้าไม่ม่รถก็เหมือนมึงไม่มีขาเลยอ่ะ เพราะไปไหนไม่ได้ ซึ่งก็คือเรื่องจริงนี่เอง วันแรกทุกอย่างก็ยังโอเคอยู่ จากการที่ก่อนมา ได้ทำสวยไม่อยากมาอยู่เป็นสองสามวัน พอมาถึงเครื่องบินแตะสนามบินปั๊บ โอ้วมายก๊อด(ขอใช้นิดนึงตามแบบสาวมะกัน) สร้อยที่พระมารดาให้มาใส่ติดตัวนานมากแล้ว หายไปไหนว่ะ อันดับแรกคิดก่อนเลยว่า คนข้างๆจะขโมยของกรูตอนกรูหลับป่าวหว่า เพราะคนข้างๆ ชวนชั้นเมาท์อยู่นั่นแหละ ไม่ให้ชั้นนอน พอชั้นตาแข็งตัวเองดันหลับ (คนนี้เจ๊ไม่ได้อ่อยนะ เพราะแก่มากแล้ว) แต่ก็คิดว่าใครจะเอาไปว่ะสร้อยดำๆเส้นนึง ห้อยหยกเจ้าแม่อยู่ สรุปเลยอ๋อ เพราะคุณพี่สาวคนดีให้พระมาองค์นึงก่อนออกจากบ้าน แล้วคงติดตะขอไม่แน่น เลยหลุดไป แต่พระมารดาบอกว่าถือว่าฟาดเคราะห์ไป (ลูกอยู่ไกล เจ๊เลยไม่บ่นเรื่องของหาย ถ้าอยู่ใกล้โดนเป็นชุดแน่ๆเลยชั้น)  พอมาถึง ก็เข็นรถออกมาด้วยใบหน้าอันแสนจะบูดเป็นตูด แถมเจ้ากรรมไม่เคยรู้จักกะคนที่จะมารับมาก่อนเลย รูปพี่นิวก็ไม่ได้หยิบมา แม่เจ้า เอาไงดีว่ะนี่ สรุปว่า พี่แกตะโกนเรียก เราก็แว่บไปเห็น(คนอื่น) ที่คิดว่าใช้ ก็งง เรียกกรูแล้วทำไมไม่เข้ามาว่ะ สรุปว่าคนที่เรียกเป็นอีกคน แป่ววววววววววววววววว ชั้นก็หน้าแตกตามระเบียบ มาถึงโรงแรมที่คุณพี่ จองให้เป็นโรงแรมคนจีน ด้วยใบหน้าละม้ายคล้ายฝรั่งของเราจึงมีแต่คนทักด้วยภาษาไชนีส ชั้นเลยเซ็งเหลือเกินที่จะตอบกว่า กรูคนไทยจะทักไรนักหนา จีนชั้นก็พูดไม่ได้ เวงจริงๆๆๆ  

 

ตอนนี้มาถึงช็อตเด็ดที่ช็อกชั้นจริงๆ คือการได้มาเอากุญแจห้องพัก กะพี่นิว โอ้วแม่เจ้า ระหว่างทางที่นั่งรถมา นึกว่าชั้นนั่งอยู่บนถนนเพชรเกษม ทางไประนองชุมพร ทำไม ภูเขากะทะเลที่ฝาหรั่งบอกว่าสวยนักสวยหนา ช่างคล้ายกะหาดสมิหลา บ้านเฮา แม่เจ้า แล้วทำไมพี่นิวไม่มีท่าทีว่าจะจอดรถสักทีว่ะ ไกลมากกกกกกกกกกกกก สรุปว่า โรงเรียนที่ดิฮั้นจะมาทิ้งตัวอยู่และเรียนเป็นเวลาอย่างน้อยหนึ่งปีนี่ คือที่นี่เองเหรอ หุบเขาเหลียงซานนี่เอง (นึกในใจตายๆแน่ๆเลยกู สมัครผิดที่ป่าวว่ะ) หลังจากตั้งสติได้ หันไปถามพี่นิวว่า ถ้าย้ายมหาลัยนี่ต้องทำเรื่องไงบ้างเหรอ พี่นิวก็ไม่ได้บอกว่าดีหรือไม่ดีก็แค่พี่แกกดโทรศัพท์หาเพ่อนว่าโปรแกรมที่เพื่อนเขาเรียนอีกหมาลัยนึงอ่ะ เปิดรับอยู่รึป่าว หุหุหุ เรื่องๆวุ่นเพิ่งเริ่มต้นได้เพียงสองวัน แล้วข้าพเจ้าจะมาเล่าประสบการณ์นอกเมือง หนึ่งปีนี้อย่างต่อเนื่องในบล็อกเล็กๆๆ ของชั้นนี่แหละ  อย่าลืมติดตามกันด้วย ไม่งั้นมีเคือง อิอิอิ ล้อเล่นจ้า คิดถึงทุกคนนะ จากนักเรียนประจำเขาเหลียงซาน

 

เคยตกหลุมรักใครแบบเต็มๆๆรึป่าว งงๆตัวเองอยู่เหมือนกันนะ หรือเพระว่าคำว่าพรหมลิขิตรึป่าวน่ะ ที่ทำให้รู้สึกว่าเหมือนเจอใครบางคนที่รอกันมาน้านนาน เรื่องมันมีอยู่ว่าผู้หญิงบ้าบอคนเดิมนี่อ่ะ จริงๆแล้วคือเธอเพิ่งอกหักดังเป๊าะเกือบสองเดือน  ณ ตอนนั้นเธอคิดไว้แล้วว่าจะพักเรื่องหัวใจเอาไว้ก่อนสักระยะ แล้วค่อยว่ากันใหม่เหมือนรถยนต์รออุ่นเครื่องแล้วค่อยเหยียบคันเร่งใหม่ แต่อย่างที่บอกโชคชะตามั้ง ทำให้ดั๊นดันมาเจอพ่อหมีที่เคยเล่าไว้ตอนที่แล้ว แม่สาวบ้าบอดันตกหลุมรักเข้าเต็มๆ โดยไม่ได้ตั้งใจ บอกว่าคนนี้แหละ สเป็ก (สมาชิกชมรมรักคนอ้วน)ยิ่งเว่อร์ไปกว่านั้นตรงที่เชื่อมั้ยว่าพ่อหมีคนนี้คุณเธออยู่มา ยี่สิบเจ็ดปีโดยที่ครองความเป็นโสดไม่เคยมีหญิงข้างกายมาก่อน จนไอ้กุ๊กเพื่อนซี้บอกว่า "คราวซวยพี่เค้าแล้วแหละ มาเจอเมิงแม่สาวบ้าบอเป็นแฟนคนแรกนี่อ่ะ" แหม นังกุ๊กพ่อหมีอ่ะบอกว่า ภูมิใจน่ะย่ะที่ได้แฟนสวยๆอย่างชั้นแถมนิสัยเพอร์เฟกหมดไปเลย แค่ชอบโวยวาย เอาแต่ใจ กะหาเรื่องได้ทุกเรื่องแค่นั้นเอง เหอๆๆๆๆ

 

บางคนอ่านแล้วอาจจะบอกเว่อร์มากๆๆนะคนเขียน แต่ไม่รู้ดิ ก็เราไม่รู้นี่นาว่าอนาคตจะเป็นไงรู้แต่ว่าตอนนี้มีความสุขมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ที่ได้มีพ่อหมีอยู่ข้างๆ ซึ้งป่าวค่ะ พี่ฟอร์ด เหอๆๆๆ (บังคับซึ้ง) 

 

ป.ล. หลายคนที่อ่านคงอยากเห็นหน้าค่าตาพ่อหมีสุดหล่อ(มั้ง) น้ำหนักแค่รุ่นแบนตั้มเวท ร้อยสิบโล คราวนี้คนเขียนเลยเอามาโชว์ ความบึบบับที่แสนน่ารัก (อย่าเพิ่งเลี่ยนกันนะย่ะ)

คุณเคยนั่งยิ้มได้ทั้งวัน เพราะคิดถึงเรื่องบางเรื่องที่ทำให้คุณอารมณ์ดีได้ทุกครั้งเมื่อคิดถึงมัน สำหรับเราเองก็เรื่องนี้แหละ ฮ่าๆๆ

        เรื่องมันมีอยู่ว่า มีผู้หญิงบ้าบอคนนึง เกิดไปรู้จักกะผู้ชายร่าง(เกือบ)บางคนนึงทางอินเตอร์เน็ต (แต่ไม่น่ากลัวนะเพราะเป็นเพื่อนของพี่ที่สนิทกัน) คุยกันได้ประมาณวันสองวัน ผู้ชายก็ดั๊นดันเกิดอยากเจอตัวจริงขึ้นมา จากที่เห็นแค่ในรูปที่เพื่อนเค้าเอาให้ดู เลยให้เพื่อนโทรมาชวน แต่สาวเจ้าก็ดันเล่นตัว (เรื่องอะไรจะไป เพิ่งรู้จักทางเอ็มนี่อ่ะนะ ประกอบกับทรงผมหน้าม้าเต่อของคุณเธอที่ลดความมั่นใจในการออกไปเจอหน้าหนุ่มๆ) ชายหนุ่มก็ยังตามโทรมาคุย แต่โชคไม่ดี ดันโทรมาตอนคุณเธอหลับ เลยโดนวีนแตกใส่กาละมังใหญ่ว่า "ถ้าบอกว่าหลับอยู่พี่จะวางรึป่าวล่ะ" ชายหนุ่มนะหรือจะวาง นอกจากโต้ตอบกลับไปว่า "อุ๊ย เสียงตื่นแล้วนี่นา" เลยโดนวีนแตกไปอีกรอบ -_-"

       หลังจากนั้น ชายหนุ่มก็ส่งแมสเสจมาทุกคืนๆๆๆ ได้ประมาณสองอาทิตย์ แล้วเพื่อนของเค้าก็นัดสาวจอมแสบได้สักที โดยการบอกกันว่าให้ส่งรูปทางมือถือให้กันและกันก่อนจะไปเจอ แต่สาวเจ้าด้วยความงกไม่ยอมเปิดจีพีอาร์เอสเลยไม่ยอมส่ง และบอกว่าให้พี่ส่งมาเราจะเข้าไปทักเอง พอชายหนุ่มส่งมา ระบบโทรศัพท์เจ้ากรรมดันดีเลย์หนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ สรุปว่ามาได้รับวันที่เจอหน้ากันผ่านไปแล้ว ฮ่าๆๆๆ สถานที่นัดคือ สถานีรถไฟฟ้าอโศก เวลาทุ่มครึ่ง โดยชายหนุ่มแกล้งบอกว่ารออยู่หน้าศูนย์วอลโว่ แล้วให้สาวเจ้าเดินลงมาหา แต่จริงๆแล้วแอบไปยืนอยู่หน้า เอ็มอาร์ที เพื่อจะดักรอเห็นหน้าก่อนแล้วค่อยเข้ามาทัก แต่ชายหนุ่มรู้จักสาวเจ้าน้อยไปเสียแล้ว เหอๆๆๆ  เพราะชีโทรเข้าไปเพื่อจะดักดูหน้าว่าคนไหน พอเจอหน้ากันชีก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ยื่นของที่หนักประมาณข้าวสาร 5 กิโล แล้วพูดว่าถือให้หน่อยดิ แล้วก็คุยโทรศัพท์กะเพื่อนรักเธอต่อ เหอๆๆๆ ชายหนุ่มนึกในใจว่า "สาวเจ้านางนี้อำมหิตมาก ไม่ทันให้ชายหนุ่มเอ่ยอะไรว่าให้ช่วยมั้ยครับ แต่บังคับให้ถือแล้วก็เดินเป็นคุณนายคุยโทรศัพท์ของคุณเธอต่อไป" ......^^

 

เพราะมันมักเลวร้ายกว่าที่ควร เช่น ขับรถมาเป็นสิบปีไม่เคยชนอะไร แต่พอถูกขอร้องให้ถอยรถเพื่อนออกจากซอยไม่ถึง 30 เมตร กลับชนเสาไฟฟ้าโครมใหญ่ เหตุการณ์เลวร้ายเกิดเหมือนสวรรค์แกล้งนี้ เกิดบ่อยกับทุกคน จนมีผู้ตั้งเป็นกฎไว้ เรียกว่า "กฎของเมอร์ฟี่" ความว่า "ถ้ามันเคยผิดพลาด มันก็จะผิดซ้ำอีก" นอกจากกฎของเมอร์ฟี่ ยังมีกฎอื่นๆ ที่มีผู้สังเกตพบมากมาย สมควรรวบรวมไว้ดังนี้ 1. กฎความเป็นไปได้ ขนมปังทาเนยที่พลัดตกพื้น จะเอาหน้าด้านที่มีเนยคว่ำลงเสมอ และโอกาสที่เนยตกเปื้อนพรม จะมีมากขึ้นเป็นสัดส่วนกับราคาของพรม 2. การดูดวง หมอดูมักทายหลายเรื่องทั้งดีและเลว แต่เรื่องที่แม่นที่สุดคือเรื่องที่เลวที่สุด 3. กฎแห่งความแม่นยำ หากขว้างก้อนหินสะเปะสะปะ มันจะพุ่งตรงเข้าหาวัตถุที่มีราคาแพงที่สุด 4. กฎของหาย ของใช้ที่เราเห็นทุกวันจะหายต่อเมื่อเราต้องการใช้มัน 5. กฎของเมธี เลขเด็ดที่เราไม่ซื้อ คือเลขที่จะออกงวดนั้น และหวยที่เราซื้อมักใกล้เคียงกับหวยที่ออก หากได้บวกลบคูณหารด้วยเลขอะไรสักตัว หรือกลับหน้ากลับหลัง แต่ถ้าเราซื้อเลขกลับ มันจะออกเลขตรง และถ้าเราซื้อทั้งสองแบบมันจะไม่ออกเลย 6. กฎแรงโน้มถ่วง วัตถุ 2 ชิ้นน้ำหนักไม่เท่ากันจะตกถึงพื้นด้วยความเร็วขนาดที่ทำลายทรัพย์สินได้มากที่สุดเท่าๆกัน 7. ข้อพิจารณาในการเลือกซื้อหนังสือ หนังสือปกสวย เนื้อในมักห่วย หนังสือปกขี้เหร่ เนื้อในห่วยกว่า 8. กฎห้ามพูด คนไทยรู้จักกฎนี้ดี จนมีสุภาษิตว่า "เข้าป่าอย่าเรียกหาเสือ" กฎมีว่า ทันทีที่คุณพูดแสดงความคาดหวัง ถ้าหวังสิ่งเลวสิ่งเลวจะมาหา และถ้าหวังสิ่งดี สิ่งเลวก็จะมาหา 9. กฎของโฮว์ (Howe's Law) มนุษย์ทุกคนมักจะทำอะไรไม่สำเร็จ 10. กฎของไซเมอร์กี้ ถ้าคุณรื้อชิ้นส่วนออกมาประกอบใหม่จะมีน็อตเหลือเสมอ 11. ข้อสังเกตของอีตัวร์ รถเลนข้างๆ มักเคลื่อนตัวดีกว่าเลนของเรา 12. กฎการแก้ปัญหา ในปัญหาใหญ่ๆ ที่เป็นอุปสรรคให้เราแก้ มักมีปัญหาเล็กๆ อยู่ภายในซึ่งพร้อมจะขยายตัว แทนที่ทันทีที่ปัญหาใหญ่ได้รับการแก้ไขลุล่วง 13. กฎทอง คนมีทองคือคนออกกฎ 14. ธรรมชาติของมนุษย์ มนุษย์เรามีสองประเภทประเภทแรก คือ คนที่ชอบแยกคนเป็นสองจำพวก ประเภทที่สอง คือ คนที่รังเกียจพวกแรก 15. กฎยิ่งน้อยยิ่งดีของซีกัล คนที่มีนาฬิกาเรือนเดียว จะรู้เวลาแน่นอน คนที่มีนาฬิกาเพิ่มมาอีกเรือน จะไม่แน่ใจว่า เวลาใดถูกต้อง 16. กฎการใช้เวลาเหลื่อมล้ำ การเริ่มต้นงานเป็นสิ่งยาก เพราะงาน 90 % แรก จะกินเวลาไปถึง 90% ของเวลาในโครงการ ส่วนงาน 10% ที่เหลือจะกินเวลาอีก 90% ของเวลาในโครงการ 17. กฎของโอ'รีลลี สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ในโลกนี้ คือ การทำโต๊ะทำงานให้สะอาด 18. กฎของลีเบอร์แมน นักการเมืองทุกคนโกหก แต่ไม่เป็นไรเพราะไม่มีใครฟังใคร 19. กฎน้ำพริกถ้วยเก่า เสื้อผ้าตัวเก่งจะเก่าซอมซ่อทันทีที่เราได้ตัวใหม่ 20. ข้อเท็จจริงขององค์กร ในทุกหน่วยงานมักมีพนักงานคนหนึ่งและคนเดียว ที่มองเห็นปัญหาที่แท้จริงขององค์กร และคนๆ นี้จะถูกไล่ออกเสมอ 21. กฎการโต้เถียง คนที่พูดน้อยคือคนที่รู้มาก 22. กฎการทำงานเป็นทีม เมื่องานยุ่งยาก ทุกคนผละหนี 23. กฎการมองโลก มนุษย์ สามสิบคนในร้อยคน ชอบมองโลกในแง่ร้าย ที่เหลือมองร้ายกว่า

24.กฏการประกันภัย 1.เวลาขับรถ มักจะเจออุบัติเหตุรถชน

ในวันที่ประกันชั้น 1 หมดอายุได้ 1 วัน

ขอเพิ่มอีกข้อ

กฎของ...อัมโมสกี้

 - คนที่คุณหลงรัก....มักจะไม่สนใจคุณ

  และ คนที่คุณไม่สนใจ มักจะมาหลงรักคุณ

- ผู้หญิงสวยมักมีแฟนแล้ว

- เวลาคุณหัวเราะ คือเวลาเดียวกะที่คุณยิ้ม

 

 

            หม่ามี๊เคยบอกไว้ว่า เรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ณ ช่วงเวลานั้น สุดท้ายเมื่อเราโตขึ้นเราก็จะมองมันเป็นแค่โมเมนต์เล็กๆในชีวิต แล้วอาจจะหัวเราะให้กับเรื่องที่เราเคยเศร้ามากๆเลยก็ได้ ซึ่งเราคิดว่าเรารู้อารมณ์ตรงนั้นแล้วนะ เมื่อสี่เดือนที่ผ่านมา เคยมองว่าเรื่องที่เพิ่งจบไปเป็นเรื่องใหญ่โตมาก เศร้าสร้อยกะชีวิตมาก พยายามหาคำตอบให้กับชีวิตมากๆๆ ว่าผิดพลาดตรงไหน หรือว่าเหตุกะผลมันคืออะไรกันแน่ พยายามประชดชีวิตแบบเงียบๆ โดยที่ภายนอกพยายามยิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และคิดว่าสักวันต้องได้กลับคืนมา ทั้งๆที่รู้ว่ายังไงความรู้สึกก็ไม่เหมือนเดิม ความจริงคือตัวเราเองนั่นแหละที่ไม่ยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้น คนเรานะ ถ้ายอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ คำว่า "ทำใจได้" ก็จะไม่ยากเลยนะ